pokrzywa w kosmetyce

 

Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to popularne zioło znane ze swoich korzystnych właściwości. Rośnie praktycznie na całym świecie. W Himalajach sięga do wysokości prawie 5 tysięcy metrów n.p.m. Łodygi pokrzywy zwykle osiągają wysokość do 1 metra. Cała roślina pokryta jest parzącymi włoskami wydzielniczymi, które po kontakcie pozostawiają na skórze charakterystyczną pokrzywkę. Na młodych pędach parzących włosków jest niewiele.

Jako surowiec zielarski wykorzystuje się liść pokrzywy, ziele, korzeń i nasiona. Pokrzywa stosowana jest w wielu wskazaniach, m.in. w leczeniu cukrzycy typu 2, przerostu prostaty, zapaleniach dróg moczowych i skóry, chorobie popromiennej i wielu innych. W kosmetyce jest składnikiem toników, kremów pielęgnacyjnych i odmładzających. Działa korzystnie w pielęgnacji włosów przetłuszczających się i pomaga zwalczyć łupież. Dobre efekty przynosi przy nadmiernej produkcji sebum.

Skład pokrzywy jest bardzo bogaty. Zawarte w niej składniki aktywne, witamy i biopierwiastki stanowią źródło brakujących w organizmie substancji niezbędnych do prawidłowej przemiany materii. W 100 g świeżego zioła znajduje się aż 3,55 g substancji mineralnych, wśród których można wymienić: wapń, potas, krzem, fosfor, żelazo, chlor, magnez, sód, mangan, bor, tytan, miedź i nikiel. Pokrzywa zawiera sporą grupę flawonoidów: głównie kempferol i izoramnetynę oraz w zielu kwercetynę wraz z jej rutozydami i glikozydami, a w kwiatach glikozydy flawonolowe. Pokrzywa zawiera dużą ilość barwników. Jest to przede wszystkim chlorofil a i b oraz produkty jego degradacji. Ponadto znajdują się tutaj karotenoidy, w tym beta-karoten i ksantofile). Pokrzywa zawiera dużą ilość witaminy K (0.16-0.64 mg/100 g) oraz witaminy C, grupę witamin B (szczególnie B2) i E. Poza tym zioło zawiera aminy, kwasy, kumaryny (skopoletyna) i sterole. Skład ziela pokrzywy powoduje, że może być ona z powodzeniem stosowana w kremach chroniących przed niekorzystnym wpływem środowiska, odżywiających i działających odmładzająco.

Do celów leczniczych i kosmetycznych najlepiej pozyskiwać młode liście. W starych liściach znajduje się duża ilość cystolitów zbudowanych z krzemionki, które po spożyciu w większej ilości mogą okazać się szkodliwe dla nerek.